IndeksRejestracjaSzukajFAQZaloguj

Share | 
 

 [DC Comics][T][M] Nigdy nie jest za daleko [BW/WW]

Go down 
AutorWiadomość
Lampira7
Bajkopisarz
Bajkopisarz
avatar

Female Wiek : 26
Liczba postów : 234
Rejestracja : 16/01/2015

PisanieTemat: [DC Comics][T][M] Nigdy nie jest za daleko [BW/WW]   Nie Gru 03 2017, 09:51

Tytuł: Nigdy nie jest za daleko
Oryginalny tytuł: Never too far away
Autor: Notoyax17
Zgoda na tłumaczenie: Jest
Fandom: DC Comisc – Liga Sprawiedliwych
Relacje: Bruce Wayne/Wally West
Tłumaczenie: Lampira7
Beta: PersianWitch
Link: https://archiveofourown.org/works/12336372

Nigdy nie jest za daleko

— Nie… nie musisz iść.

Wally zatrzymał się w miejscu, pół kroku od portalu, który miał zaprowadzić go do jego własnego wymiaru. Obejrzał się przez ramię, a potem obrócił się całkowicie, by spojrzeć na członka Ligi Panów będącego wersją Batmana.

Ani twarz Batmana ani jego głos nie zdradzały żadnych emocji, ale Wally pamiętał, jak brzmiał wcześniej. Pamiętał czystą panikę, strach, rozpacz, jaką usłyszał w jego głosie, kiedy przyśpieszył tak bardzo bicie swojego serca, że urządzenia elektroniczne uznały go za martwego.

A teraz odchodził.

Wyraz twarzy Wally’ego złagodniał. Stanął przez Mrocznym Rycerzem w mgnieniu oka. Z bliska zauważył, że drugi mężczyzna zaciska lekko zęby, jakby chciał się powstrzymać od powiedzenia czegoś więcej. By nie spytać go ponownie. Żeby go nie błagać.

Obaj wiedzieli, że musi odejść.

Wally chwycił go w mocny uścisk, który sprawił, że palce Batmana drgnęły w ledwie opanowanym zaskoczeniu. A potem czekał.

I czekał.

Kiedy minęło pełne trzydzieści sekund bez powrotnego uścisku, Wally burknął nieokreślone słowo w ramię mężczyzny.

— Nie puszczę cię, dopóki mnie nie przytulisz, B — powiedział.

— Mówisz, jakby to była zachęta.

Wally nie mógł powstrzymać cichego parsknięcia rozbawienia, które uciekło mu po tym oświadczeniu.

— Im szybciej mnie przytulisz, tym szybciej uda ci się wymyślić, jak poradzić sobie z umykającymi wymiarami, by móc mnie odwiedzać co kilka tygodni bez swoich byłych kumpli.

Batman odchylił się do tyłu. Nie wystarczająco, by wyrwać się z jego uścisku, ale wystarczająco, aby móc spojrzeć w oczy Wally’emu.

— Mówisz szczerze? — zapytał, marszcząc mocno brwi.

Wally mrugnął do niego za maską.

— No tak? Prawdopodobnie nie powinienem spędzać tu zbyt wiele czasu, gdy jestem uznany tutaj za martwego. Poza tym, nie musisz pracować ani robić nic innego w moim wymiarze, więc możemy spędzić ze sobą czas! Moglibyśmy zagrać w kręgle albo w minigolfa lub obejrzeć kolejny film Marvela, kiedy wyjdzie! — Wally zamilkł, czując się nagle bardzo świadomy siebie i nieco zakłopotany. — To znaczy… jeśli ci to odpowiada? — zaproponował.

Batman patrzył na niego z szeroko otwartymi oczami, zanim odwrócił wzrok. W końcu owinął swoje ramiona wokół Wally’ego i westchnął cicho.

— Cokolwiek chcesz — mruknął.

Na twarzy Wally’ego pojawił się szeroki uśmiech, zbyt pełen przyjemności, by udawać spokojnego. Uścisnął Batmana jeszcze raz, po czym powoli się odsunął.

— Więc… w takim razie do zobaczenia? — zapytał Wally.

— Tak. — Najwyraźniej wrócił do udawanej obojętności.

Wally krok po kroku cofnął się, aż znów się znalazł przed portalem.

— Nie każ mi czekać zbyt długo, okej?

To wywołało mały uśmiech.

— Nie będę — obiecał łagodnie Batman.

A potem z machnięciem ręki, już go nie było.

OoO

Wally ziewnął mocno i wyciągnął ramiona nad głową, a potem w tył, próbując zlikwidować napięcie w kręgosłupie. Przynajmniej był piątek. Zakładając, że w najbliższym czasie żaden bank nie zostanie obrabowany, to będzie miał dzień lud dwa dni, żeby się zrelaksować.

— Mam nadzieję, że nie kazałem ci czekać zbyt długo.

Wally spojrzał w górę i zobaczył dobrze ubranego mężczyznę, opierającego się o drugie wejście do laboratorium, będącego sobowtórem Bruce’a Wayne’a, który był obecnie w Metropolis na wielkim otwarciu nowego budynku. Sobowtór wyglądał coraz mniej pewnie i wyrachowanie, im dłużej Wally się w niego wpatrywał.

Wtedy Wally uśmiechnął się szeroko i ciepło. Dla Bruce’a było to jak patrzenie na słońce. Jego ramiona rozluźniły się w uldze.

— Może odrobinę — powiedział Wally, podając Bruce’owi ramię. — Na szczęście jestem super wybaczający.

Przez chwilę nic się nie stało, ale Wayne w końcu przyjął oferowaną rękę. A jeśli uświadomił sobie, że był bardziej pochylony w stronę młodszego mężczyzny, niż pozwoliłby sobie na to normalnie, byłoby to dla zachowania pozorów.

— W takim razie to mój szczęśliwy dzień.

___________________________________

2018 rok
Opublikowałam 10 rozdziałów (28)
Opublikowałam 16 miniatur (26)
Rozpoczęłam 2 opowiadania (5)
Zakończyłam 3 opowiadanie
Powrót do góry Go down
 
[DC Comics][T][M] Nigdy nie jest za daleko [BW/WW]
Powrót do góry 
Strona 1 z 1
 Similar topics
-
» Jak to jest stracić pamięć? ~Roko Scarlet
» Życie jest jak pudełko czekoladek - nigdy nie wiesz, co ci się trafi.
» Lord Voldemort
» Dom Katariny
» Domy w Hogwarcie

Permissions in this forum:Nie możesz odpowiadać w tematach
~.Imaginarium.~ :: FANFICTION :: Anime & Manga/Komiks & Serial/Film animowany :: Yaoi/Slash :: +12-
Skocz do: